به تو که زيبايي

 
به تو که همه ي احساسي

من تو را مي خواهم...

دلم داره میمیره

                     دیگه طاقت نداره

واسه دیدن چشمات

                           لحظه ها رو میشماره

از عشق پرسیدم تکلیف من چیست؟

سالهاست در حسرت روي تو بي تابم

مي نالم و مي خوانم و مي بازم عمرم را در نگاه پر باران تو

سردي گونه هايم را با گرمي دستانت عوض مي کنم

تو را مي بويم تو را مي بوسم تو را تا آخرين نفس مي خوانم

پس با من باش‌‌

آرام باش

صبور باش

تا اين سطر ساده را به داستاني ماندگار تبديل کنيم...

آره گنگ شدم
زبونم لال شده

چشمام کور شده
پاهام سست شده

آره قلبم تند تند میزنه
وقتی صدای خنده هات توی گوشم زنگ میزنه

دل تو دلم نیست
آره دو چشمات ول کنم نیست

آره عاشق شدم من
نگو دیوونت شدم من

حالا چون دوست دارم یه عالمه
حالا هرچی که بگم بازم کمه

گل شب بو گل داد و بابام نيومد

ماهي سرخ کوچولو باز از دهانش حباب داد و بابام نيومد

سمنوي نذري رو بار گذاشتن ولي افسوس بازم بابام نيومد

مادرم سير هارو پوست کند واسه هفت سين ولی حيف که بابام نيومد

بريدم از سکه هاي زرد بيخودي ولي اي کاش بابام ميومد

امسالم سبز رو ريختيم توي سبد ولي بازم بابام نيومد

مثل هر سال سنجت ها رو خريدم از ممد آقا ولي افسوس بازم بابام نيومد

توي بازار سيب سرخ و که ديدم ياده خنده هات افتادم دويدم تا خوده خونه ولي حيف بابام نبودش

برق چشمات توي آينه چه حالي داشت باباجون

قرآن و کناره غابت گذاشتم باباجون

ولي بازم دلم................نمي خوام که اشکهام و ماماني بازم ببينه

آخه قول دادم بهت که نبينه هيچ وقت گريه هام و

بابايي عيدت مبارک

داداشي کولشو بسته

دلشو از غصه شسته

چشاشو رو غم ها بسته

ولي باز بند کفشاشو نبسته

داداشي کجا ميري تو

مي خواهي تنهام بذاري

داداشي عيد اومده باز

سبزه و گل اومده باز

داداشي سيزده بريم فوتبال بازم ما

داداشي تنهام ميزاري 

اشکم و باز در مياري

داداشي عيدت مبارک

                             آدمي هيچ گاه ديوانه نبود

   نگاه گرم تو را میجویم

          میجویم برایه دلی

              که شاید پناه آخرش باشی

من گرمایه هوایه اتاقم را با سردی وجود تو می آمیزم

که شاید تعادلی هر چند اندک بدست آید تا شاید

 مرحمی باشد برایه دل ماتم زده ی من......

به گریه های من نخند

این اشکها سزای توست

این حکم روزگار ماست

که در چشمهایه من نشست

به من نگو چرا دوباره نگاهم سرد است

دلیل سردی نگاهم آتش درون است

نگاه سرد من برایه تو

مثال یک نشانه است

آينده رو تو رنگ بزن

                                        گذشتت و ورق بزن

                                          آيندت و رقم بزن

                                                                            نگو اينا چرنده

                                                                            چون زندگي قشنگه

ميديدي مرا که دلم مي سپرد جان در اين برحوت بي جان

دل من مرد در اين بي کسي

کو کجاست او که مي گفت سزازت اين بي کسي

حنايم ديگر رنگي ندارد برايت تا نگاهي حتي زير چشم بيندازي؟

تا شايد شاد کني دلي را که مرده است از سر تنهايي در اين شب ذلماني

مينگارم غم نوشته اي بي ربت که شايد آرام سازد دل غمگين مرا که غوغاييست درونش

برايه که ؟ برايه چه ؟

چه ميدانم که چرا اينگونه مينگارد بر صفحه ي سپيد عمرم با رنگ سياه پر کلاغي

که اي کاش ميدا نستم چه کرده ام که اين سزايش است

که اي کاش نمي کردم تا دور مي ماند اين شومي از بختم

که از زالو سخت تر اوفتاده به جانم

تو بمان با من که دگر تاب ندارد دل من

تو بمان...

در طلبه عشق تو بودن واسه من يه عادته

جدايي از دستهايه تو براي من زجر آوره

نميتونم بي خياله تو يک دم زندگي کنم

نمي خواهم بدونه دستايه تو خونه ي عشقمو بنا کنم

من توي سايه ي خيالت خفته ام

من از جويباره عشق تو نوشيده ام

من عاشقه اون نازه نگاتم

من کشته ي اون خاب چشاتم

منو اينگونه تحغيرم نکن

منو درگيره جنگ غم نکن

من همينيم که هستم

نه پستم نه مستم

در کلبه ي عشقم وبه روت نبستم

پس نگوبهم تو پستي قدر عشقم و ندونستي

چون که عشقم يه هندونه  در بستست

پاکه نابه ولي دست نخوردست

پس بدون عاشقت هستم

پات نشستم و از عشقت مستم

چون تو دنيايه مني همه چيز مني

وجودم عشقم جانم با وجود تو معني ميگيره

آره مي خوام بگم تو تموم هستي منی

 آخه تو دنيايه مني........